4. Musandam

Hallee daar zijn we weer mijn lieve kijkbuiskindertjes!! Heb weer wat mooie dingen meegemaakt dus tijd om nederland weer op de hoogte te brengen van mijn avonturen.

Ben vier weken terug naar een Dutch Business ‘borrel’ geweest, bij het woord borrel wordt ik al enthausiast dus toen ik met de baas mee mocht was ik helemaal in mn nopjes. Daarnaast is zoiets natuurlijk een uitgelezen kans om contacten te leggen waar je misschien nog wel ooit iets mee kunt. Er was ongeveer 50 man op de borrel en het publiek werd gedomineerd door een groep van 30 man die toevallig deze week in Dubai waren, een groep van de Rabobank en gemeente Heereveen... sjonge jonge wat een balletjes, het waren stuk voor stuk yuppen die even van de vrouw af mochten voor een weekje. Dus met een pilsje in de hand en een hete pieper in hun mik stonden ze daar sterke verhalen te vertellen. Toen er een presentatie begon waren het net studenten, want de presentatie was slecht, dus begon men maar wat in het rond te kletsen en de zaal te verlaten – terug naar de drank... oftewel aan deze gasten had ik niet zoveel. Maar ik raakte in gesprek met een Nederlands meisje die ook een van mijn collega’s goed kent en ze vertelde dat ze binnekort gingen kamperen... in de woestijn! Daar had ik wel oren naar, dus had ik me ter plekke aangemeld voor deze activiteit.

Twee weken later was het dan zover, voorzien van een kleine tent, slaapzak en dat soort van ongein stapte ik bij een groepje nederlanders in de 4x4. Totaal waren we met een groep van 10 man waaronder een libanees en 2 australiers. De plannen waren inmiddels iets gewijzigd en we gingen naar Musandam (een provincie van Oman) om daar door de wadi’s te cruisen. Het landschap ziet er daar iets anders uit, erg indrukwekkend hoe de rotsen daar uit de zee geperst zijn door moedertje natuur. De Wadi’s zijn de plekken waar de regen (het regent hier niet vaak, maar als het regent kun je daar beter niet in de buurt zijn) een weg naar beneden vind en alle rotsen meesleept en op die plekken ontstaat dus een soort van valei.

De weg erheen was al leuk, we kwamen door plaatsen die nog niet zo ver ontwikkeld waren en zo moet dubai er 15 jaar geleden ook uitgezien hebben. Aangekomen bij de grens (2,5 a 3 uurtjes rijden) besefte ik weer hoe makkelijk we het in Europa hebben met de open grenzen. Gelukkig was het rustig, maar als het daar druk is kun je er rustig een middag voor uit trekken om de grens te passeren. We zijn doorgereden naar een plaatsje genaamd Khasab, het ligt aan zee en stelt echt geen reet voor, denk aan de grootte van stevensbeek. In het dorp is een palmboomplantage en verder leven de mensen hier van de visserij. Ook lopen er geiten op elke hoek van de straat, apart om dat te zien. We zijn doorgereden de bergen in en daar was de weg niet meer verhard, het zag eruit zoals je dat in een auto reclame zou kunnen zien: vier jeeps racen door de woestijn met een grote stofwolk daarchter.

Ondanks dat bordjes plaatsnamen aangeven en je de illusie geven dat je ergens bent, bevind je je toch echt in de middle of nowhere en doet het landschap me hier denken aan de beelden van ‘onze jongens’ in Afganistan. Voor mn gevoel kon er elk moment een bermbom afgaan of een groepje taliban strijders achter een rots vandaan springen, gelukkig gebeurde dit niet. Ik schat dat we tot 1000 meter hoogte gereden zijn en de auto’s hadden er af en toe wel moeite mee op die stijle bergpaadjes, maar een prachtig uitzicht vanaf daar.

Ik deelde de auto met een nederlander die me vroeg of ik ook een stuk in zn wagen wilde rijden. Ik dacht dat als ik het verkeer in Dubai de baas kon, ik ook hier wel even terug naar beneden kon scheuren.... verkeerd gedacht. Want de weg bestond natuurlijk niet uit asvalt maar uit stenen en een heel dun zand en stof. Dus de derde bocht die ik vol vertrouwen neem, gaat die bak slippen en schuiven we een paar meter stuurloos over de weg. We stonden vervolgens stil in een randje rosten dat de weg van de afgrond scheid (met afgrond bedoel ik niet een slootje, maar echt een stijle bergwand van een zeker 200 / 300 honderd meter). De bijrijder kon over het randje kijken en dat was toch niet zo’n confortabel uitzicht, menig ander persoon had op dat moment zijn of haar broek vol gehad in alle kleuren van de regenboog, maar gelukkig was dit niet zo’n paniekert. Het scheelde letterlijk een metertje of ik had dit verhaaltje vanuit een ziekenhuis zitten typen....

Na deze dodemansrit kwamen we weer terug in Khasab waar we een visser aan zn jassie trokken. Hij heeft ons naar een strandje gebracht waar we de nacht doorbrachten. Khasab ligt in het noordelijkste puntje van dit stukje land en vanaf daar loopt er een groot schiereiland de oceaan in, dit stuk land bestaat uit rotsen en hier en daar een strandje. Het was helaas geen zand- maar een koraalstrand waar stukjes koraal ter grootte van je vinger, maar ook stukken van een vierkante meter aangespoeld lagen. Hier hebben we ons kamp opgezet, de tenten stonden nog niet of het eerste heineken tapvat werd uit de koelbox gehaald en aangevallen... je snapt wel dat het afzien was op dit godvergeten stukje land. Na een lekkere BBQ en nog wat drankjes was het bedtijd.

De volgende dag was het natuurlijk maar afwachten of onze visser ons kwam ophalen, gelukkig verscheen er iets over 8’en in de morgen een stipje aan de horizon die ons van ons privestrand kwam redden. We hebben daarna de hele morgen op een Dow gezeten, een boot waar hier vroeger (en nu nog volgens mij) mee gevist wordt. Deze touristische-boot heeft ons door de wateren rond het schiereiland gebracht. In dit water zitten veel dolfijnen, dus daar gingen we naar op zoek. We hebben ze gevonden, heel gaaf, dit is wel even anders dan die flippers in het harderwijk. Na een kort intermezzo waarbij we toch wel een hoop dolfijnen gezien hadden zijn we weer iets verder gevaren naar een klein eilandje waar we gewapend met snorkel een kijkje onder water konden nemen. Het was geen prachtig koraal, maar er zaten wel heel veel van die kleine tropische visjes. Een relaxte boottocht was het waarna we weer in terug naar het drukke Dubai gereden zijn.

Het weekend daarna was het weer tijd om even te feesten. Mijn Dubai buddy (collega stagiair – mojo genaamd) studeerd aan de hotelschool hier in Dubai en het feestje begon op de campus. Heel relaxt, een ons-kent-ons sfeertje en het is elk weekend wel ergens feest op een kamer. Vanaf daar wordt t feestje voortgezet in een willekeurige bar of club. Ben naar boudoir geweest, wat een beestelijke tent, het heeft iets weg van het kerkplein in Breda. Als je hier in Dubai gaat stappen reserveer je eerst een tafel. Dat betekend dat je dan je eigen serveerster hebt en aan dat tafeltje kan zitten of erop dansen en je drankjes daar geserveerd worden. Maar het kost een slordige 1000 euro om een tafel te reserveren. Oftewel, geen tafel voor bassie!

Eind van het weekend ben ik met mojo en de dutchy’s (de nhtv-dames) uit gaan eten in NOBU. Bij sushi liefhebbers wellicht bekend, het is de sushi-keten van Robert de Niro die o.a. in New York en Londen ook een restaurant heeft. Voorafgaand aan dit uitje heb ik weken lang op kantoor zitten oefenen met 2 potloden om te zorgen dat ik met stokjes kan eten, ik kan er nu alles mee. Ik pak mn papieren op bedien de telefoon, muis en mijn toetsenbord zonder moeite met twee stokjes. Dus ook alle gladde stukjes vis in het restaurant waren voor mij een eitje. NOBU zit in het pas geopende hotel ‘Atlantis’ op de palm-eilanden aan de kust van Dubai. Een wanstaltig gebouw aan de buitankant maar prachtig van binnen, voorzien van een winkelcentrum en belachelijk groot aquarium inclusief walvishaai. Het hotel heeft veel publiciteit gehad de laatste tijd, een deel was afgebrand vlak voor de opening, protesten voor vrijlating van de walvishaai en een grote mislukking tijdens de opening waarbij mensen hun gereserveerde kamer niet in mochten. Maar het eten was er in ieder geval erg lekker.

Inmiddels ben ik ook naar de kapper geweest. Ik besloot niet naar een kapsalon te zoeken in de mall maar gewoon een lokale knippert te bezoeken. Thuis komen er soms hele gesprekken los bij de kapper, nou hier niet ik heb geen woord gewisseld. Ik kwam binnen, mocht gaan zitten en die gast begint gewoon naar eigen inzicht te scharen zonder te vragen wat ik wilde. Ik vond het maar apart. Ook toen hij klaar was werd me niet gevraagd of het goed was zo, hij trok gewoon die cape af en zodoende stond ik ’n half uurtje later buiten met een prachtig gestandaardiseerde Indische coupe. Fantastisch, die mannen kennen maar een of twee modellen en verder geen moeilijke vragen stellen want denk maar niet dat ze ooit een kapperschool van binnen gezien hebben.

Het weekend daarop was het weer party-hardy, naar Elegante geweest en ook daar staan er mensen lekker decadent te doen op zo’n tafel met flessen vodka en wiskey van een meter lang. Valt er een glas op de grond... Geen nood, er komt meteen een mannetje aan met stoffer en blik en veegt de hele bende bij elkaar, ik wist niet wat ik zag. Er loopt continu een ventje rond die alles oppoetst wat er in de club op de grond ligt, ook op het toilet staat er de hele avond iemand te boenen. Dus hier zie je tijdens het uitgaan geen WC’s zoals in de kroeg in Nederland waar vaak de hele toiletruimte als 1 grote pisbak wordt gezien. Je moet trouwens oppassen als je een chickie aan de haak hebt geslagen, als je even staat te kussen staat er in no-time een uitsmijter naast je die je vriendelijk maar dringend verzoekt de zaal te verlaten en je feestje ergens anders voort te zetten. Na Elegante zijn we gaan snacken, helaas geen kapsalon (heerlijke kebab specialiteit uit Breda!) maar even een pitstop gemaakt bij de Lebanese Bakery waar we een libanese kaassnack weg gewerkt hebben – goed te buffelen! Maar daar was de kous niet mee af, we zijn doorgereden naar het strand en daar hebben we zitten chillen tot het licht werd. Echt een willekeurig bij elkaar geraapt groepje mensen; nhtv’ers, hotelstudenten van hier en een rare gast die ervan overtuigd was dat hij een prins van saudi arabië was. Maargoed, prima toeven op het strandje!!

Owja, aangezien t een islamitisch land is, vind je ook om de haverklap een moskee met de daarbij behorende luidsprekers. Met enige regelmaat galmt de koran over straat. Ik vind het wel iets hebben, als ik me strategisch opstel is het een kakafonie van pratende / zingende imans op straat omdat die moskees zo dicht bij elkaar staan.

Dubai is in een aantal opzichten echt een wereldje op zich. Denk maar niet dat wij hier op straat praten over de economische crisis. Daar krijg je hier maar af en toe via het nieuws iets van mee. Maar zo opgeblazen als het in Nederland wordt zie je het hier niet. Ook het millieu is hier iets minder belangrijk dan in de rest van de wereld. Waar jullie in Nederland allemaal je best doen met recyclen en groene stroom, rijd men hier gewoon in de grootst mogelijke slurpende SUV en een roetfilter is in de meeste gevallen onbekend. En ondanks dat de zon hier permanent schijnt zie je maar weinig zonnepanelen – olie is in verhouding veel goedkoper..

Dat is het dan weer – voor mij begint de werkweek weer, aftellen naar het volgende weekend!

Hoe staan de zaken ervoor met ZoutZak United, wordt er inmiddels wat progressie geboekt? Ow, doe mevr. Beatrix de groetjes als ze Sibeliuslaan officieel gaat openen.

Daarnaast nog een hartelijk dank aan Josephine, Tim, Anne-frans en Jeroen voor de kaarten!! En Ad voor de boeken – relaxt om een nederlands boekje te lezen!

Adieu mes amis